کماکان همچون دوره قبل علاقه و دلیلی برای شرکت در انتخابات نمی بینم چونکه بقول مارک تواین :« آنجا که آزادی وجود ندارد اگر رأی دادن چیزی را تغییر می داد، اجازه نمی دادند که رای بدهید» ، اما رای دهندگان و بخصوص هموطنان داخل کشوری که معتقدند باید رای داد را هم ملامت نمی کنم ودرکشون می کنم و البته این راهم می دانم که کلا ایرانیان خارج از کشورحالا اگر فرض را بر این بگذاریم که ایرانیان مهاجر رای نمی دهند که البته این مطلق نیست و یا ایرانیان معتقد به تحریم در داخل کشور که کلا با یک استراتژی تغییر رژیم و تحریم انتخابات تکلیف و موضع خود را مشخص می کنند و دیگر کاری به این ندارند که این تحریم آیا کارآمد و موفق است یا خیر ، این در حالی است که اگر از آن تئوری که « نمی گذارند منتخب مردم بر سر کار بیاید » همچنان که چهار سال پیش دیدیم که چه بر سر موسوی و آرای ملت آوردند ، بگذریم بهر جهت این انتخابات کف و حداقل دموکراسی موجود در ایران است .
شاید برای ما ایرانیان خارج از کشور هیچ فرقی بین سعید جلیلی و حسن روحانی و عارف و قالیباف وباقی این نامزدها نباشد چرا که همه اینها را معتمد رهبری و راه یافته از شورای محافظه کار نگهبان می دانیم و اعتقاد داریم همه اینها قبلا بقول معروف سنگ هایشان را با رهبری وا کنده اند و قطعا بدون اجازه و هماهنگی با رهبر رخصت نامزدی را هم نداشتند اما برای ایرانیان داخل کشور «یک ذره آزادی» و وضعیت معیشتی بهتر «یک عالمه» است و تاثیر مستقیم و موثری در زندگی و شغل و آینده شان دارد.
از بحث آزادی بیشتر و وضعیت سیاسی که عملنا هیچ نامزدی بصورت مستقیم و غیر مستقیم اشاره ای به آن نمی کند و ظاهرا اولویت هیچ کدامشان نیست بگذریم ، وضعیت معیشتی و اقتصادی بیشترین مسئله ای است که همه کاندیداها در برنامه هایشان به آن اشاره می کنند و البته این خوب است که ظاهرا همه این آقایان فهمیده اند اوضاع از چه قرار است و سفره ها و جیب مردم خالی است ! اما در عمل هیچ برنامه عاجل و مدونی هیچ کدامشان ندارند و در همان شو مضحک مناظره که چه عرض کنم مسابقه ای هم که تلویزیون پخش کرد دیدیم که کسی برنامه جدیدی نداشت و همه آمده اند تا سیاستهای جاری دولت از جمله مسکن مهر و یارانه ها را مداوا کنند در حالی که اگر اینها جواب می داد تا بحال باید وضعیت بیمار اقتصادی کشور درمان می شد .
اما در میان این هشت تن کاندیدا اگر میخواستم پای صندق رای بروم به گمانم به عارف رای می دادم ، اگر چه به عارف هم ایرادات و انتقادات بسیاری وارد است و به عنوان مثال در همان مناظره هم دیدیم که نتوانست ده دقیقه روی حرف و اعتراض خودش بایستد و تسلیم شرایط نشود اما از آنجا که در شهر کوران آدم یک چشم پادشاه است! با همه این اوصاف در میان این نامزدها تنها این عارف است که هم حد و اندازه خودش را می داند و هم ابتکار مشخصی دارد که دست کم بخشی از معضلات و گرفتاری های در حال حاضر مردم را حل کند .