در حالی که تحریمهای بینالمللی اقتصاد ایران را به زانو درآورده و معیشت میلیونها ایرانی را به خطر انداخته است، شبکهای پیچیده و کمکم شناخته شده از دلالان نفتی، آقازادهها و مقامات دیپلماتیک در چین، فضایی امن برای پولشویی و کسب درآمدهای نجومی ایجاد کردهاند. این گزارش، با تمرکز بر کلانشهر شانگهای، پرده از فعالیتهای مخفیانهای برمیدارد که مستقیماً سرمایههای ملی ایران را به یغما میبرند.
آرش استیلاف
۱. شریان مالی استیلاف: پولشویی نفت در سایه موتلفه
بر اساس اطلاعات جمعآوری شده، کلیدیترین مهره عملیاتی در این شبکه، امید استیلاف است. او که به عنوان مدیر شرکت خانوادگی در شانگهای فعالیت میکند، برخلاف برادرش که چهرهای نمایشگاهی دارد، در لایههای پنهان اقتصاد قاچاق حرکت میکند. امید استیلاف نه یک تاجر عادی، بلکه «تسهیلگر مالی» باند عسگراولادی و موتلفه اسلامی در چین است.
وظایف اصلی او در این ساختار عبارتند از:
-
بازاریابی نفتی: پیدا کردن پالایشگاههای کوچک و مستقل چینی (Teapot) که حاضرند با تخفیفهای کلان، نفت تحریمی ایران را خریداری کنند.
-
ساختار تصفیه مالی: ایجاد شرکتهای پوششی و استفاده از حسابهای بانکی متعدد برای سفید کردن ارز حاصل از فروش نفت.
-
مدیریت واردات رانتی: تبدیل ارز حاصل از قاچاق به کالا برای نهادهای خاص و برندهای تجاری مرتبط با شبکه قدرت در ایران. به عنوان مثال، برند «هاکوپیان» از طریق شبکه امید استیلاف در چین تامین کالا میکرده است.
آرش استیلاف و پدرش
۲. دیپلماسی در خدمت قاچاق: بحران در کنسولگری شانگهای
فساد اقتصادی بدون لابیگری و حمایت اداری ممکن نیست. در شانگهای، این حمایت مستقیماً توسط سرکنسولگری ایران تامین میشود. اطلاعات حاکی از آن است که سرکنسول ایران در شانگهای، که در ویلایی با اجاره ماهیانه نجومی ۷۰ هزار یوان (معادل نیم میلیارد تومان) زندگی میکند، به جای انجام وظایف کنسولی، عملاً به پادوی اداری شبکه استیلاف تبدیل شده است.
این سرکنسول بی خاصیت شانگهای هستش، که هیچ کاری انجام نمیده، حتی توی کنسولگری شانگهای پاسپورتت رو نمیتونی جدید کنی، چون دستگاهشون خراب شده و به قول خودشون، چون کارمون زیاد میشه، دستگاه رو تعمیر نمیکنیم.
این بحران اداری باعث شده است:
-
دستگاههای صدور و تمدید پاسپورت در کنسولگری به بهانههای واهی نظیر «خرابی» کار نکنند، که مشکلات عدیدهای برای دانشجویان و مقیمان ایرانی ایجاد کرده است.
-
کنسولگری به لانه فساد خانوادگی تبدیل شود، به طوری که زوج هدایتپناه و رستگار ضمن دریافت حقوقهای یورویی، در خانههای سازمانی داخل کنسولگری زندگی میکنند.
۳. سرکوب امنیتی با ابزار روحانیت
جزء امنیتی این شبکه، حضور افرادی با جامه روحانیت در کنسولگری است که وظیفهای جز جاسوسی و سرکنسولری ندارند. این افراد، که به عنوان آنتنهای امنیتی عمل میکنند، ایرانیان مقیم و دانشجویان را در گروههای مجازی رصد کرده و در صورت هرگونه اعتراض، با هماهنگی پلیس چین، اقدام به برخورد و تهدید در محل زندگی آنها میکنند.
نتیجهگیری شبکه شانگهای نمونهای بارز از «فساد سیستماتیک» است که در آن، رانت اقتصادی، دیپلماسی دولتی و سرکوب امنیتی در هم تنیده شدهاند تا منافع گروهی خاص را به قیمت نابودی اقتصاد ملی تامین کنند. افشای نامهایی نظیر امید استیلاف و مقامات مسئول در کنسولگری شانگهای، گامی ضروری برای مقابله با این غارت سیستماتیک است.